ارنست هالر

ارنست جیکوب هالر (۳۱ مه ۱۸۹۶ – ۲۱ اکتبر ۱۹۷۰) مدیر فیلم‌بردار آمریکایی بود. او بیشتر به‌خاطر همکاری در فیلم بر باد رفته (۱۹۳۹) و روابط حرفه‌ای نزدیکش با بازیگران برجسته آن دوران، همچون بت دیویس، جوان کرافورد و اینگرید برگمن شناخته می‌شد. هالر در مجموع هفت بار نامزد جایزه آکادمی شد و یک بار جایزه بهترین فیلم‌برداری را از آن خود کرد.

هالر حرفه خود را به‌عنوان مدیر فیلم‌بردار به عنوان دستیار فیلم‌بردار در کنار بیلی بیتزر، فیلم‌بردار بزرگ دی. دبلیو. گریفیث، آغاز کرد. او در ادامه به وارنر برادرز رفت. از آثار شناخته‌شده هالر می‌توان به رودخانه خسته (۱۹۲۸)، گشت زدن در سپیده‌دم (۱۹۳۰)، ثروتمندان همیشه با ما هستند (۱۹۳۱) — فیلمی که برای اولین بار در آن از بت دیویس فیلم‌برداری کرد — امپراتور جونز (۱۹۳۳) و خطرناک (۱۹۳۵) اشاره کرد. در سال ۱۹۳۸، هالر برای اولین بار به‌خاطر فیلم جزبل نامزد جایزه آکادمی در بخش بهترین فیلم‌برداری شد. این شناسایی نظر دیوید او. سلزنیک را جلب کرد؛ او چنان تحت تأثیر کار هالر در جزبل قرار گرفت که او را از وارنر برادرز قرض گرفت تا در فیلم بر باد رفته (۱۹۳۹) شرکت کند، فیلمی که نخستین و تنها اسکار هالر را در بخش بهترین فیلم‌برداری برای او به ارمغان آورد. هالر پنج نامزدی دیگر برای جایزه آکادمی را برای فیلم‌های تمام این، و بهشت هم (۱۹۴۰)، میلدرد پیرس (۱۹۴۵)، شعله و تیر (۱۹۵۰)، چه اتفاقی برای بیبی جین افتاد؟ (۱۹۶۲) و لیلی‌های دشت (۱۹۶۳) دریافت کرد.

هالر در ابتدا در سال ۱۹۶۵ بازنشستگی خود را اعلام کرد، اما در ژوئیه ۱۹۶۵ به درخواست کارگردان، جیمز گلدستون، برای فیلم‌برداری از دومین آزمایشیِ قسمت «جایی که هیچ مردی نرفته است» از سریال پرشاش در فضا، موفق شد برای مدتی کوتاه از بازنشستگی برگردد.

او در ۲۱ اکتبر ۱۹۷۰ در سن ۷۴ سالگی در یک تصادف رانندگی در مارینا دل ری، کالیفرنیا، کشته شد.