گریگوری پک

الدِرد گریگوری پک (۵ آوریل ۱۹۱۶ – ۱۲ ژوئن ۲۰۰۳) بازیگر آمریکایی و یکی از محبوب‌ترین ستارگان سینما از دهه ۱۹۴۰ تا ۱۹۷۰ بود. در سال ۱۹۹۹، مؤسسه فیلم آمریکا، پک را دوازدهمین ستاره بزرگ مرد سینمای کلاسیک هالیوود نامید.

پک پس از تحصیل در «نِیبورهید پلی‌هاوس» نزد سنفورد میسنر، بازی در نمایش‌های تئاتر را آغاز کرد و در بیش از ۵۰ نمایشنامه و سه تولید برادوی بازی کرد. او نخستین موفقیت انتقادی خود را در «کلیدهای پادشاهی» (۱۹۴۴)، درام به کارگردانی جان ام. استال، کسب کرد که اولین نامزد جایزه اسکار او شد. او در مجموعه‌ای از فیلم‌های موفق، از جمله درام عاشقانه «دره تصمیم» (۱۹۴۴)، «مسحور» (۱۹۴۵) اثر آلفرد هیچکاک، و فیلم خانوادگی «بچه» (۱۹۴۶) ایفای نقش کرد. او در پایان دهه ۱۹۴۰ با استقبال تجاری چندانی روبرو نشد، که از جمله بازی‌های او در این دوره می‌توان به «پرادین کیس» (۱۹۴۷) و «گناهکار بزرگ» (۱۹۴۸) اشاره کرد. پک در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به شهرت جهانی رسید و به‌طور پیاپی در اقتباس سینمایی کتاب «کاپیتان هوراشیو هورنبلوور» (۱۹۵۱) و درام مذهبی «داوید و بت‌شبا» (۱۹۵۱) ظاهر شد. او در کنار آوا گاردنر در «برف‌های کلیمانجارو» (۱۹۵۲) و با حضور اودری هپبرن در «تعطیلات رومی» (۱۹۵۳) بازی کرد، که برای پک جایزه گلدن گلوب به ارمغان آورد.

از دیگر فیلم‌های برجسته‌ای که در آن‌ها بازی کرده است، می‌توان به «موبی دیک» (۱۹۵۶ و سریال مینی‌سریل ۱۹۹۸)، «توپ‌های ناوارون» (۱۹۶۱)، «تنگه وحشت» (۱۹۶۲ و بازسازی ۱۹۹۱ آن)، «طالع نحس» (۱۹۷۶) و «پسرهای برزیل» (۱۹۷۸) اشاره کرد. او در طول دوران حرفه‌ای خود، اغلب نقش قهرمانانی را ایفا می‌کرد که در یک فضای اخلاقی، دارای «شخصیت و اراده» بودند. فیلم «توافق جنتلمنان» (۱۹۴۷) بر موضوعات یهودستیزی تمرکز داشت، در حالی که شخصیت پک در «ارتفاع ساعت دوازده» (۱۹۴۹) با اختلال استرس پس از سانحه در طول جنگ جهانی دوم دست‌وپنجه نرم می‌کرد. او برای بازی در نقش اتیکوس فینچ در «کشتن مرغ مقلد» (۱۹۶۲)، که اقتباسی از اثر کلاسیک مدرن به همین نام و پیرامون نابرابری نژادی بود، جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را دریافت کرد و مورد تحسین همگانی قرار گرفت. در سال ۱۹۸۳، او در مقابل کریستوفر پلامر در فیلم «قرمز و سیاه» در نقش هو اوفلارتی، یک کشیش کاتولیک بازی کرد که هزاران اسیر جنگی متفقین و یهودیان فرار کرده را در رم طی جنگ جهانی دوم نجات داد.

پک در سیاست نیز فعال بود و در سال ۱۹۴۷ با کمیته فعالیت‌های ضد آمریکایی مجلس به چالش کشید و توسط رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون نیز یک مخالف سیاسی محسوب می‌شد. رئیس‌جمهور لیندون بی. جانسون در سال ۱۹۶۹ به پاس تلاش‌های بشردوستانه مادام عمر، به پک مدال آزادی ریاست‌جمهوری را اعطا کرد. پک در سن ۸۷ سالگی بر اثر برونکوپنمونی (سینه پهلو) در خواب درگذشت.