آلفرد نیومن

آلفرد نیومن (۱۷ مارس ۱۹۰۰ – ۱۷ فوریه ۱۹۷۰) آهنگساز، تنظیم‌کننده و رهبر ارکستر موسیقی فیلم آمریکایی بود. او از آغاز فعالیت خود به عنوان یک نابغه موسیقی، به چهره‌ای محترم در تاریخ موسیقی فیلم تبدیل شد. او نُه جایزه اسکار دریافت کرد و چهل و سه بار نامزد دریافت این جایزه شد.

نیومن در دوران حرفه‌ای که بیش از چهار دهه به طول انجامید، موسیقی متن بیش از ۲۰۰ فیلم سینمایی را آهنگسازی کرد. برخی از مشهورترین موسیقی‌های او عبارتند از: «بلندی‌های بادگیر»، «گابل» ،«نشان زورو»، «دره من چقدر سبز بود»، «سرود برنادت»، «ناخدا از کاستیل»، «همه‌چیز درباره ایو»، «عشق چیزی باشکوه است»، «آناستازیا»، «دفترچه خاطرات آنه فرانک»، «غرب چگونه فتح شد»، «بزرگترین داستان تاریخ» و آخرین اثر او «فرودگاه»، که همگی نامزد دریافت جایزه اسکار شدند یا برنده آن گشتند.

نیومن همچنین به عنوان یک رهبر ارکستر بسیار مورد احترام بود و بسیاری از موسیقی‌های ساخته سایر آهنگسازان، از جمله جرج گرشوین، چارلی چاپلین و اروینگ برلین را تنظیم و رهبری کرد. او همچنین موسیقی بسیاری از اقتباس‌های سینمایی از موزیکال‌های برادوی (او پیش از آمدن به هالیوود، ده سال در برادوی کار کرده بود) و همچنین بسیاری از موزیکال‌های اصلی هالیوود را رهبری کرد.

او از نخستین موسیقی‌دانانی بود که در دوران طلایی فیلم‌های هالیوود، موسیقی‌های اصلی را آهنگسازی و رهبری می‌کرد و بعدها به مدیر موسیقی محترم و قدرتمندی در تاریخ هالیوود تبدیل شد. نیومن و دو همکار آهنگسازش، ماکس اشتاینر و دیمیتری تیومکین، به عنوان «سه پدرخوانده موسیقی فیلم» شناخته می‌شدند.