لری جی. بلیک

لری جی. بلیک در ۲۴ آوریل ۱۹۱۴ در بخش بِی ریجِ بروکلینِ نیویورک متولد شد. او در ۱۸ سالگی استعداد خود را در تقلید صدا و لهجه‌ها به یک نمایش وودویل تبدیل کرد. بلیک در نهایت به یک ستاره اصلی تبدیل شد و در سلسله تئاتر‌های اورفیوم و همچنین تئاتر راکسی و رِینبو روم در راکفلر سنتر اجرا کرد.

او در سال ۱۹۳۶ قراردادی با استودیوهای یونیورسال امضا کرد و اولین کار او در سریال «مامور مخفی ایکس-۹» (۱۹۳۷) بود. بلافاصله پس از آن، او برای نقشی برجسته در فیلم «راه بازگشت» (۱۹۳۷) ساخته جیمز ویل، که دنباله‌ای بر فیلم «همه چیز در جبهه غرب آرام است» (۱۹۳۰) بود، انتخاب شد. او در فیلم‌های دیگر یونیورسال از جمله مجموعه‌ای از فیلم‌های سال ۱۹۳۸ شامل «دردسر در نیمه‌شب» (۱۹۳۷)، «شیطان‌های هوا» (۱۹۳۸)، «پرستار بروکلینی» (۱۹۳۸) و «راز هیئت منصفه» (۱۹۳۸) نیز ظاهر شد.

با آغاز جنگ جهانی دوم، بلیک به نیروی دریایی ایالات متحده پیوست و در اقیانوس‌های اطلس و آرام خدمت کرد. او از خدمت ترخیص شد و برای درمان الکلیسم در یک بیمارستان نیروی دریایی تحت درمان قرار گرفت. یک کشیش کاتولیک به بلیک کمک کرد تا به انجمن الکلی‌های گمنام بپیوندد و او در سال ۱۹۴۶ در تأسیس اولین گروه A.A. برای اعضای صنعت سینما کمک کرد.

بلیک در سال ۱۹۴۶ به بازیگری بازگشت و در طول دهه ۱۹۵۰ به‌طور مستمر در نقش‌های مکمل و نقش‌های گذرا فعالیت کرد. او بیشتر برای نقش‌آفرینی‌هایش در «سانست بلوار» (۱۹۵۰) و «نیمروز» (۱۹۵۲) شناخته می‌شود. او در «سانست بلوار» نقش اولین کارشناس مالی را بازی کرد که برای بازپس‌گیری خودروی ویلیام هولدن می‌آید. در «نیمروز»، بلیک نقش گیلیس، صاحب کافه‌ای را بازی کرد که توسط گری کوپر مشت می‌خورد.

با آغاز محبوبیت تلویزیون، بلیک کارهای زیادی در ژانرهای وسترن، درام جنایی تا کمدی پیدا کرد. او در سریال تلویزیونی «غرور خانواده» (۱۹۵۳) بازیگر ثابت بود و همچنین نقش تکرارشونده‌ی زندانبان مهربان را در «یانسی درینگر» (۱۹۵۸) ایفا کرد.

آخرین نقش او نقش نگهبان موزه در فیلم «زمان پس از زمان» (۱۹۷۹) بود، زمانی که او به دلیل بیماری آمفیزم مجبور به بازنشستگی شد. بلیک تا زمان مرگش در سال ۱۹۸۲، به کمک به دیگران در برنامه A.A. ادامه داد. (IMDB)