هوپ سامرز

هوپ سامرز می‌توانست هم یک همسایه یا همراه صمیمی را ایفا کند، همان‌طور که در قسمت‌های متعددی از نمایش «اندی گریفیت» (۱۹۶۰) در نقش شخصیت عمه بیِ متعلق به فرانسیس بِی‌ویر بازی کرد، و هم یک شیطان‌پرست به‌ظاهر مهربان را در فیلم «بچه رزماری» (۱۹۶۸) نقش‌آفرینی کند.

او که در متون، ایلینوی زاده شده بود، از همان اوایل به تئاتر علاقه‌مند شد. او پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه گفتار نورث‌وسترن در ایوانستون، ایلینوی، مدتی در همان‌جا به تدریس گفتار و فن بیان پرداخت. همین امر او را به سمت ریاست بخش گفتار در دانشگاه بردلی در پیوریا، ایلینوی سوق داد که در کنار آن به تدریس خصوصی نیز مشغول بود. در دهه ۱۹۳۰، هوپ تمرکز خود را بر بازیگری معطوف کرد. او در تئاترهای محلی و تئاترهای تجاری در ایلینوی کار پیدا کرد و برای اجرای نمایش‌های تک‌نفره‌ای نظیر «پشت صحنه برادوی» مورد توجه قرار گرفت. او با بهره‌گیری از فصاحت کلام خود، رزومه خود را از طریق رادیو و با ایفای نقش در ده‌ها برنامه‌ی دراماتیک، از جمله «تئاتر نویسندگان»، «شب اول»، «می پرکینز» و «نامادری» ساخت.

در سال ۱۹۵۰، هوپ استعداد خود را به رسانه نوظهور تلویزیون منتقل کرد و نقش همیشگی خود را در سریال کمدی «هاکینز فالز: یک رمان تلویزیونی» (۱۹۵۰) به دست آورد. او در پنجاه سالگی معمولاً برای ایفای نقش‌هایی کمی مسن‌تر از سن خودش فراخوانده می‌شد و در چندین نقش کوچکِ زنانی میان‌سال در فیلم‌هایی چون «ساعت صفر!» (۱۹۵۷)، «مرد سگ شکاری» (۱۹۵۹)، «ارث باد» (۱۹۶۰)، «کوه اسپنسر» (۱۹۶۳)، «روح و آقای مرغ» (۱۹۶۶)، «چارلی واریک» (۱۹۷۳) و آخرین اثرش، «بازی کثیف» (۱۹۷۸) ظاهر شد. او هرگز نقش‌های برجسته و مهمی در سینما نداشت؛ تلویزیون رسانه پرکارتر برای او بود. چهره‌ی ملایم اما جدی و سنتی‌اش به او اجازه می‌داد تا در مجموعه‌هایی با فضای شهرک‌های کوچک، از جمله «دنیسِ شرور» (۱۹۵۹) و «پتیکوت جانکشن» (۱۹۶۳)، و در لوکیشن‌های مختلف وسترن مانند «ماوریک» (۱۹۵۷) و «واگون ترین» (۱۹۵۷) حضور داشته باشد.

او سال‌ها نقش یک شخصیت روستایی و همیشگی را در سریال «تفنگدار» (۱۹۵۸) بازی کرد. شخصیت‌های او که معمولاً برای ایفای نقش معلم‌ها، پرستارها و دیگر تیپ‌های یاری‌رسان و مهربان انتخاب می‌شدند، به غیبت کردن و خاله زنک بودن نیز شهرت داشتند. هوپ تا نزدیکی پایان عمرش کار کرد و در سال ۱۹۷۹ بر اثر نارسایی قلبی درگذشت.