رالف میکر

رالف میکر (با نام اصلی رالف راتگر؛ ۲۱ نوامبر ۱۹۲۰ – ۵ اوت ۱۹۸۸) بازیگر آمریکایی بود. او نخستین بار با بازی در تولیدات برادوی «آقای رابرتس» (۱۹۴۸–۱۹۵۱) و «پیکنیک» (۱۹۵۳) به شهرت رسید، که اولی برای بازی او جایزه تئاتر ورلد را به همراه داشت. میکر در سینما شاید بیشتر برای ایفای نقش مایک همر در فیلم «مرا بکش، مرگ!» (۱۹۵۵) ساخته رابرت الدریچ شناخته شده باشد.

میکر در ادامه مجموعه‌ای از نقش‌ها را بازی کرد که از حضور پرجذبه و مردانه او در پرده سینما بهره می‌برد؛ از جمله نقش اصلی در درام دادگاهی نظامی استنلی کوبریک، «راه‌های افتخار» (۱۹۵۷)، نقش یک مکانیک آسیب‌دیده در مقابل کارول بیکر در «چیزی وحشی» (۱۹۶۱)، نقش یک کاپیتان جنگ جهانی دوم در «دوازده نفر کثیف» (۱۹۶۷) و در فیلم گانگستری «قتل‌عام روز ولنتاین» (۱۹۶۷). از دیگر آثار او می‌توان به نقش‌های مکمل در «من در مسیر هستم» (۱۹۷۰) و «نوارهای اندرسون» (۱۹۷۱) ساخته سیدنی لومت اشاره کرد.

او همچنین دوران پرکاری در تلویزیون داشت و در سریال «برای استخدام نیست» (۱۹۵۹–۱۹۶۰) در نقش گروهبان استیو دکر و در فیلم ترسناک تلویزیونی «تعقیب‌کننده شب» (۱۹۷۲) ظاهر شد. میکر پس از سکته مغزی در سال ۱۹۸۰ مجبور به بازنشستگی از بازیگری شد و هشت سال بعد در لس‌آنجلس، کالیفرنیا، بر اثر حمله قلبی درگذشت.