آدری هپبورن

آدری هپبورن (با نام اصلی آدری کاتلین راستون؛ زاده ۴ مه ۱۹۲۹ – ۲۰ ژانویه ۱۹۹۳) بازیگر و فعال بشردوست بریتانیایی بود. او که هم به عنوان یک نماد سینمایی و هم یک نماد مد شناخته می‌شد، از نظر مؤسسه فیلم آمریکا، سومین افسانه‌ی بزرگ زنانه در سینمای کلاسیک هالیوود محسوب می‌شد و نامش در تالار مشاهیر لیست بین‌المللی خوش‌پوش‌ترین‌ها ثبت شده است.

هپبورن که در ایکسلِ بروکسل از خانواده‌ای اشرافی زاده شد، بخش‌هایی از دوران کودکی خود را در بلژیک، انگلستان و هلند گذراند. او از سال ۱۹۴۵ رقص باله را نزد سونیا گسکل در آمستردام و از سال ۱۹۴۸ نزد ماری رامبرت در لندن آموخت. او کار خود را به عنوان دختر گروه در تولیدات تئاتر موزیکال وست اِند آغاز کرد و سپس حضورهای کوتاهی در چندین فیلم داشت. او با کمدی رمانتیک «تعطیلات رُمی» (۱۹۵۳) در کنار گرگوری پک به ستاره‌گی رسید که برای آن اولین بازیگری بود که برای یک نقش واحد، برنده اسکار، گلدن گلوب و جایزه بفتا شد. او در همان سال، برای بازی در نمایش «آندین»، جایزه تونی بهترین بازیگر نقش اول زن در نمایش را نیز از آن خود کرد.

او در ادامه در چندین فیلم موفق ستاره شد، از جمله «سابرینا» (۱۹۵۴) که در آن هامفری بوگارت و ویلیام هولدن برای جلب توجه او با هم رقابت می‌کنند؛ «چهره خندان» (۱۹۵۷)، یک اثر موزیکال که در آن خودش نقش‌های آواز خود را می‌خواند؛ درام «داستان راهبه» (۱۹۵۹)؛ کمدی رمانتیک «صبحانه در تیفانی» (۱۹۶۱)؛ تریلر-رومانتیک «پانتومیم (ابهام زدایی)» (۱۹۶۳) در مقابل کری گرانت؛ و موزیکال «بانوی زیبای من» (۱۹۶۴). او در سال ۱۹۶۷ در تریلر «تا وقتی تاریک شود» بازی کرد و برای آن نامزد دریافت جایزه اسکار، گلدن گلوب و بفتا شد. پس از آن، او تنها گاه‌به‌گاه در فیلم‌ها ظاهر شد که یکی از آن‌ها «رابین و ماریان» (۱۹۷۶) با حضور شان کانری بود. آخرین حضورهای ثبت‌شده‌ی او در مجموعه مستند تلویزیونی «باغ‌های جهان با آدری هپبورن» در سال ۱۹۹۰ بود که برای آن جایزه ایمی بخش پرایم‌تایم در دسته برنامه‌های اطلاع‌رسانی را دریافت کرد.

هپبورن سه جایزه بفتا برای بهترین بازیگر نقش اول زن بریتانیایی برنده شد. او به پاس دوران فعالیت سینمایی‌اش، جایزه دستاورد مادام‌العمر بفتا، جایزه سیسیل بی. دمیل گلدن گلوب، جایزه دستاورد مادام‌العمر انجمن بازیگران سینما و جایزه ویژه تونی را دریافت کرد. او یکی از تنها هفده نفری است که برنده جوایز اسکار، ایمی، گرمی و تونی شده است. هپبورن در سال‌های پایانی عمر خود، بخش زیادی از وقت خود را وقف یونیسف کرد، سازمان هی که از سال ۱۹۵۴ در آن فعالیت داشت. بین سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲، او در برخی از فقیرترین جوامع آفریقا، آمریکای جنوبی و آسیا فعالیت کرد. در دسامبر ۱۹۹۲، او به پاس فعالیت‌هایش به عنوان سفیر حسن نیت یونیسف، مدال آزادی ریاست‌جمهوری ایالات متحده را دریافت کرد. یک ماه بعد، او در سن ۶۳ سالگی بر اثر سرطان آپاندیس در خانه‌اش در تولوشناز، وو در سوئیس درگذشت.