دیوید بویی

دیوید رابرت جونز که با نام هنری دیوید بویی شناخته می‌شد، خواننده، ترانه‌سرا و بازیگر انگلیسی بود. او برای بیش از پنج دهه چهره‌ای در موسیقی پاپ بود و منتقدان و موسیقی‌دانان او را به‌ویژه به‌خاطر آثارش در دهه ۱۹۷۰، یک نوآور می‌دانستند. دوران حرفه‌ای او با خودسازی و ارائه بصری مشخص می‌شد و موسیقی و اجرای صحنه‌ای او تأثیر قابل‌توجهی بر موسیقی پاپ گذاشت. در طول دوران حیاتش، فروش صفحه‌های او که در سراسر جهان ۱۴۰ میلیون نسخه تخمین زده می‌شود، او را به یکی از پرفروش‌ترین هنرمندان موسیقی جهان تبدیل کرد. او در بریتانیا موفق به دریافت نه گواهی آلبوم پلاتینی، یازده گواهی طلایی و هشت گواهی نقره‌ای شد و یازده آلبوم را به شماره یک جدول‌های موسیقی رساند. او در ایالات متحده نیز پنج گواهی پلاتینی و هفت گواهی طلایی دریافت کرد. وی در سال ۱۹۹۶ به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافت. بویی که در جنوب لندن متولد و بزرگ شده بود، در کودکی به موسیقی علاقه‌مند شد و در نهایت پیش از آغاز فعالیت حرفه‌ای خود به‌عنوان موسیقی‌دان در سال ۱۹۶۳، به تحصیل در رشته‌های هنر، موسیقی و طراحی پرداخت. «فضانورد عجیب» پس از انتشار در ژوئیه ۱۹۶۹، نخستین اثر او بود که در فهرست پنج آهنگ برتر جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا قرار گرفت. او پس از دوره‌ای از تجربه‌گرایی، در سال ۱۹۷۲ در دوران راک متین (گلم راک)، با شخصیت جایگزین پرزرق‌وبرق و دوجنس‌گرا خود یعنی زیگی استارداست، دوباره ظهور کرد. موفقیت تک‌آهنگ «استارمن» و آلبوم ظهور و سقوط زیگی استارداست و عنکبوت‌های مریخ، این شخصیت را پیش برد و محبوبیت گسترده‌ای برای او به ارمغان آورد. در سال ۱۹۷۵، سبک بویی به‌طور رادیکالی به سمت صدایی تغییر کرد که او آن را «سول پلاستیک» توصیف می‌کرد؛ این سبک در ابتدا بسیاری از طرفداران او در بریتانیا را از او دور کرد، اما با تک‌آهنگ شماره یک «فِیم» و آلبوم آمریکایی‌های جوان، اولین موفقیت بزرگ او در جریان عبور از مرزهای موسیقی آمریکا را رقم زد. در سال ۱۹۷۶، بویی در فیلم کالت «مردی که از زمین سقوط کرد» بازی کرد و آلبوم «ایستگاه به ایستگاه» را منتشر کرد. سال بعد، او با آلبوم «لو» (۱۹۷۷) که با تأثیرات الکترونیک همراه بود، انتظارات موسیقی را بیش از پیش برهم زد؛ این نخستین همکاری از سه همکاری او با برایان انو بود که بعدها به سه‌گانه برلین معروف شد. آلبوم‌های قهرمان‌ها (۱۹۷۷) و لاجر (۱۹۷۹) نیز در پی آن منتشر شدند که هر کدام به پنج آهنگ برتر بریتانیا رسیدند و مورد تحسین ماندگار منتقدان قرار گرفتند. بویی پس از موفقیت تجاری ناپایدار در اواخر دهه ۱۹۷۰، با تک‌آهنگ «از خاکستر به خاکستر» در سال ۱۹۸۰ و آلبوم مادر آن یعنی هیولاهای ترسناک (و ابر کرپ‌ها)، و همچنین «زیر فشار» که همکاری‌ای در سال ۱۹۸۱ با گروه کوئین بود، دوباره به صدر جدول‌های بریتانیا رسید. او سپس در سال ۱۹۸۳ با آلبوم «بیا رقصیم»، که آهنگ اصلی آن در صدر جدول‌های بریتانیا و ایالات متحده قرار گرفت، به اوج موفقیت تجاری خود رسید. در طول دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، بویی به تجربه‌گرایی در سبک‌های موسیقی، از جمله صنعتی و جانگل، ادامه داد. بویی همچنین به بازیگری نیز ادامه داد؛ نقش‌های او از جمله جناب سروان سلیرز در کریسمس مبارک، آقای لارنس (۱۹۸۳)، پادشاه گابلین، جارث در هزارتو (۱۹۸۶)، پونتیوس پیلاطس در آخرین وسوسه مسیح (۱۹۸۸) و نیکولا تسلا در حیثیت (۲۰۰۶) را شامل می‌شد که حضورهای سینمایی و تلویزیونی و نقش‌های کوتاه دیگری نیز در کارنامه او بود. او پس از سال ۲۰۰۴ تورهای کنسرت خود را متوقف کرد و آخرین اجرای زنده او در سال ۲۰۰۶ در یک مراسم خیریه بود. در سال ۲۰۱۳، بویی پس از یک وقفه ده ساله در ضبط موسیقی، با انتشار آلبوم روز بعد بازگشت. او تا زمانی که دو روز پس از انتشار آخرین آلبومش، بلک‌استار (۲۰۱۶)، بر اثر سرطان کبد درگذشت، از نظر موسیقایی فعال ماند.»}