شلی دووال

شلی الکسیس دووال (۷ ژوئیه ۱۹۴۹ – ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۴)، بازیگر آمریکایی بود که به خاطر ایفای نقش‌های متمایز و اغلب عجیب و غریب خود شناخته می‌شد. او برنده چندین جایزه، از جمله جایزه جشنواره فیلم کن و جایزه پیبادی، و نامزد دریافت جایزه فیلم بفتا و دو جایزه ایمی شد.

دووال که در تگزاس متولد شده بود، پس از آنکه توسط رابرت آلتمن کارگردان کشف شد، بازیگری را آغاز کرد؛ آلتمن که تحت تأثیر حضور پرانرژی او قرار گرفته بود، او را در فیلم کمدی سیاه بروستر مک‌کلاد (۱۹۷۰) به کار گرفت. با وجود تردید او برای تبدیل شدن به یک بازیگر، وی به همکاری با آلتمن ادامه داد و در مک‌کیب و خانم میلر (۱۹۷۱) و دزدانی مثل ما (۱۹۷۴) ظاهر شد. نقطه عطف کار او با فیلم کالت ناشویل (۱۹۷۵) ساخته آلتمن رقم خورد و با درام سه زن (۱۹۷۷)، که آن هم توسط آلتمن کارگردانی شده بود، مورد تحسین گسترده قرار گرفت؛ وی برای این نقش برنده جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم کن شد و نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن از بفتا گردید. در همان سال، او در کمدی رمانتیک و طنز آنی هال (۱۹۷۷) ساخته وودی آلن در نقش یک نویسنده مجله رولینگ استون حضور داشت و اجرای برنامه شنبه شب زنده را نیز بر عهده داشت.

در دهه ۱۹۸۰، دووال برای نقش‌های اصلی‌اش مشهور شد، از جمله نقش اولیو اویل در نسخه سینمایی لایو-اکشن پاپ‌آی (۱۹۸۰) ساخته آلتمن و نقش وندی تورنس در فیلم ترسناک درخشش (۱۹۸۰) ساخته استنلی کوبریک. او در فیلم فانتزی راهزن‌های زمان (۱۹۸۱) ساخته تری گیلیام، فیلم کمدی ترسناک کوتاه فرنکن‌وینی (۱۹۸۴) و کمدی راکسان (۱۹۸۷) ظاهر شد. وی در نیمه دوم دهه ۱۹۸۰ به تولید برنامه‌های تلویزیونی با هدف مخاطب قرار دادن کودکان و نوجوانان روی آورد که از آن جمله می‌توان به خلق و اجرای برنامه‌های تئاتر داستان‌های پریان (۱۹۸۲–۱۹۸۷)، افسانه‌ها و داستان‌های بلند (۱۹۸۵–۱۹۸۷) (که منجر به نامزدی او برای جایزه ایمی در سال ۱۹۸۸ شد) و کلاسیک‌های کابوس (۱۹۸۹) اشاره کرد.

دووال در طول دهه ۱۹۹۰ گهگاه به بازیگری پرداخت که از آن جمله می‌توان به نقش‌های مکمل در فیلم مهیج زیرزمین (۱۹۹۵) ساخته استیون سودربرگ و اقتباس هنری جیمز، پرتره یک بانوی (۱۹۹۶) به کارگردانی جین کمپیون، اشاره کرد. آخرین نمایش او در منّا از آسمان (۲۰۰۲) بود و پس از آن از بازیگری بازنشسته شد. دووال سال‌های متمادی از رسانه‌های عمومی فاصله داشت و زندگی شخصی خود را عموماً خصوصی نگه می‌داشت؛ با این حال، مشکلات سلامتی او پوشش رسانه‌ای گسترده‌ای داشت. دووال پس از یک وقفه ۲۱ ساله در بازیگری، با فیلم ترسناک تالار جنگل به بازیگری بازگشت.

او به دلیل عوارض ناشی از دیابت در خانه خود در بلانکو، در جنوب غربی آستینِ تگزاس، درگذشت.