روبی مولر

روبی مولر (۴ آوریل ۱۹۴۰ - ۴ جولای ۲۰۱۸) فیلمبردار هلندی بود. مولر که هم به دلیل استفاده از نور طبیعی و تصویرپردازی مینیمالیستی و هم به دلیل استفاده اکسپرسیونیستی از رنگ‌ها شناخته می‌شد، نخستین بار به دلیل همکاری‌های تحسین‌شده‌اش با ویم وندرز، برای مشارکت‌هایش در سینمای آلمان غربی شهرت یافت.

نخستین اثر مولر به عنوان فیلمبردار، اولین اثر ویم وندرز نیز به عنوان کارگردان، یعنی آلاباما: ۲۰۰۰ سال نوری بود. آن‌ها در ادامه فیلم‌های بسیار دیگری را با هم ساختند، از جمله تابستان در شهر، اضطراب دروازه‌بان در ضربه پنالتی، حرف سرخ، آلیس در شهرها، حرکت اشتباه، پادشاهان جاده، دوست آمریکایی، بال‌های اشتیاق، تا پایان جهان و پاریس، تگزاس.

او در طول دوران فعالیت حرفه‌ای خود، با کارگردانانی چون جیم جاراموش (پایین در قانون، قطار مرموز، مرد مرده، گوست داگ: منش سامورایی)، لارس فون تریِر (شکستن امواج، رقصنده در تاریکی)، پیتر بوگدانوویچ (سنت جک، همگی می‌خندیدند)، باربت شرودر (مگس مست، قماربازان) و هانس دبلیو. گایسندورفر (جاناتان، سلول شیشه‌ای، کارلوس، اردک وحشی، مورد لنا کریست، والدین) همکاری نزدیکی داشت.

سایر آثار مولر هم در تولیدات جریان اصلی و هم در فیلم‌های مستقل بوده است، از جمله فیلمبرداری مه‌آلود و با رنگ زرد در فیلم زندگی و مرگ در لس‌آنجلس ساخته ویلیام فریدکین، ریکو من ساخته الکس ککس، ۲۴ ساعت پارتی پل‌ها ساخته مایکل وینترباتم، کورچاک ساخته آندژی واعژدا، هانی‌ساکل رز ساخته جری شاتزبرگ، زن چپ‌دست ساخته پتر هندکه، درس تانگو ساخته سالی پاتر، برادر تام من ساخته دام روترو و پرش کاریب ساخته استیو مک‌کوئین.

پل توماس اندرسون از مولر به عنوان «استاد فضاهای باز در شب؛ مانند آشپزی با یک سس مخفی، که من نمی‌توانم دقیقاً بفهمم چیست» یاد کرد. بری ساننفلد به خاطر می‌آورد که اولین چیزی که او و برادران کوئن را به هم پیوند داد، فیلمبرداری فیلم دوست آمریکایی اثر مولر بود، که باعث شد برادران متقاعد شوند ساننفلد از ذوق کافی برای فیلمبرداری اولین فیلمشان (سادگی خونین) برخوردار است.

مولر در ۳ جولای ۲۰۱۸ در سن ۷۸ سالگی در حالی که سال‌ها از دمانس عروقی رنج می‌برد، درگذشت.