مونا واشبورن

مونا لی واشبورن (۲۷ نوامبر ۱۹۰۳ – ۱۵ نوامبر ۱۹۸۸) بازیگر انگلیسی تئاتر، سینما و تلویزیون بود. تحسین‌شده‌ترین نقش او در اواخر دوران فعالیت حرفه‌ای‌اش در فیلم «استیوی» (۱۹۷۸) بود که برای آن نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب و جایزه بفتا شد.

مونا واشبورن در سالولی، وارویک‌شر متولد شد و فعالیت هنری خود را با آموزش پیانو کلاسیک آغاز کرد.

او در سال ۱۹۴۸، پس از چندین سال بازیگری حرفه‌ای در تئاتر و اجراهای متعدد موسیقی در صحنه، حضور در فیلم‌ها را آغاز کرد. از جمله آثار سینمایی او می‌توان به فیلم ترسناک «عروس‌های دراکولا» (۱۹۶۰)، «بیلی دروغگو» (۱۹۶۳) و «جمع‌آورنده» (۱۹۶۵) اشاره کرد. او احتمالاً نزد مخاطبان آمریکایی برای نقش خانم پیرس، خدمتکار خانه در فیلم «بانوی زیبای من» (۱۹۶۴) شناخته‌شده است. او همچنین در بازسازی فیلم «شب باید سقوط کند» (همچنین ۱۹۶۴) در نقش خانم برامسونِ سخت‌گیر و تندخو، و در فیلم «اگر...» (۱۹۶۸) در نقش سرپرست زن حضور داشت.

او در سال ۱۹۷۰ هم در تئاتر رویال کورت لندن و هم در برادوی در نمایش «خانه»اثر دیوید استوری ظاهر شد و برای بهترین بازیگری زن مکمل در یک نمایشنامه نامزد جایزه تونی شد. در سال ۱۹۷۵، او در نمایش بازسازی‌شده «هاروی» اثر مری چیس، در نقشی که پیش‌تر جوزفین هال ایفا کرده بود، همراه با جیمز استوارت در وست اند به روی صحنه رفت. واشبورن در سال ۱۹۸۱ برای بازی در نقش مکمل در فیلم «استیوی» (۱۹۷۸)، برنده جایزه حلقه منتقدان فیلم نیویورک شد.

در سال ۱۹۸۱، واشبورن در اقتباس مینی‌سریال تلویزیونی گرانادا از رمان «برایدزهد بازبینی‌شده» اثر اولین وا، در نقش نانی هاوکینز ظاهر شد. یکی از آخرین حضورهای تلویزیونی او در «کلید کجاست؟» (۱۹۸۳) بود؛ نمایشنامه‌ای از بی‌بی درباره بیماری آلزایمر.

مونا واشبورن با بازیگر، باسیل دیگنام (۱۹۰۵-۱۹۷۹) که در سال ۱۹۴۰ با او ازدواج کرد، پیوند مشترک داشت.

او در سال ۱۹۸۸ در سن ۸۴ سالگی در لندن درگذشت.