آرتور ادسون

آرتور ادسون، A.S.C. (۲۴ اکتبر ۱۸۹۱ – ۱۴ فوریه ۱۹۷۰)، مدیربرداری فیلم بود که در شهر نیویورک زاده شد.

او در طول دوران حرفه‌ای خود در سینما، سه بار نامزد دریافت جایزه اسکار شد.

ادسون فعالیت خود را به عنوان عکاس ثابت آغاز کرد، اما در سال ۱۹۱۱ به عنوان فیلمبردار در استودیوی امریکن اِکلر در فورت لی، نیوجرزی به سینما روی آورد؛ یعنی زمانی که این استودیو و بسیاری از استودیوهای اولیه فیلم‌سازی در نخستین صنعت فیلم‌سازی آمریکا، در آغاز قرن بیستم در آنجا مستقر بودند.

زمانی که استودیوی اِکلر در قالب شرکت وُرلد فیلم سازماندهی شد، او به عنوان مدیربردار ارشد مسئول فیلمبرداری برای ستاره‌ای به نام کلارا کیمل یانگ ارتقا یافت. در طول دهه بیست، ادسون فیلم‌های مهم متعددی را فیلمبرداری کرد، از جمله «رابین هود» (۱۹۲۲) اثر داگلاس فیربنکس، «دزد بغداد» (۱۹۲۴) و فیلم پیشگامانه با جلوه‌های ویژه، «دنیای گمشده» (۱۹۲۵).

با ظهور صدا، ادسون برای مخفی کردن میکروفون‌ها در صحنه‌های خارجی تجربیاتی انجام داد. فیلم «آریزونای قدیمی» (۱۹۲۹)، که نخستین فیلم صوتی بود که خارج از استودیو فیلمبرداری شد، به مدیران هالیوود ثابت کرد که فیلم‌های ناطق را نباید محدود به استودیوهای صدا نگه داشت. این وسترن همچنین نخستین فیلمی بود که با فرآیند عریض ۷۰ میلی‌متری، موسوم به «فاکس گرندور»، ساخته شد.

در اوایل دهه سی، شاید ماندگارترین همکاری خلاقانه او با کارگردان، جیمز ویل، شکل گرفت که ادسون سه فیلم نخست از مجموعه چهارگانه فیلم‌های ترسناک ویل را فیلمبرداری کرد: «فرانکنشتاین» (۱۹۳۱)، «خانه تاریک قدیمی» (۱۹۳۲) و «مرد نامرئی» (۱۹۳۳).

اثر اصلی او در راستای رئالیسم بود که از نظر اکثر مورخان سینما، نشان‌دهنده «اوج فیلمبرداری هالیوود» محسوب می‌شود. ادسون بر پایه تأثیرات اکسپرسیونیسم آلمانی که توسط فیلمبرداران آلمانی در طول دهه ۱۹۲۰ به سینمای آمریکا آورده شده بود، کار خود را بنا کرد.

در سال ۱۹۱۹، ادسون یکی از بنیان‌گذاران انجمن فیلمبرداران آمریکایی بود.