ماکس اشتاینر

ماکسیمیلیان رائول «ماکس» اشتاینر (۱۰ مه ۱۸۸۸ – ۲۸ دسامبر ۱۹۷۱)، آهنگساز آمریکایی متولد اتریش بود که برای تئاتر و فیلم آهنگسازی می‌کرد. او نابغه‌ای کودکی بود که در دوازده سالگی اولین اپرتای خود را رهبری کرد و در پانزده سالگی، به عنوان یک حرفه‌ای تمام‌وقت در زمینه‌های آهنگسازی، تنظیم یا رهبری ارکستر مشغول به کار شد.

اشتاینر بیش از ۳۰۰ موسیقی فیلم برای آر.کی.او و وارنر برادرز آهنگسازی کرد و ۲۴ بار نامزد جایزه اسکار شد که سه بار از آن‌ها برنده شد: خبرچین (۱۹۳۵)، اکنون، مسافر (۱۹۴۲) و از وقتی که رفتی (۱۹۴۴). علاوه بر موسیقی‌های برنده‌ی اسکار، برخی از آثار محبوب اشتاینر شامل کینگ کونگ (۱۹۳۳)، زنان کوچک (۱۹۳۳)، جزبل (۱۹۳۸)، کازابلانکا (۱۹۴۲)، جویندگان (۱۹۵۶)، جای یک تابستان (۱۹۵۹) و موسیقی فیلمی است که احتمالاً بیشتر از همه با آن شناخته می‌شود، بر باد رفته (۱۹۳۹).

او همچنین نخستین برنده جایزه گلدن گلوب برای بهترین موسیقی متن اصلی بود که برای موسیقی فیلم زندگی با پدر دریافت کرد. اشتاینر همکار همیشگی برخی از مشهورترین کارگردانان تاریخ سینما بود، از جمله مایکل کورتیز، جان فورد، هاوارد هاکس، ویلیام دیترله، ویلیام وایلر، رائول والش، جان هیوستون، ایروینگ پیچل، کینگ ویدور و فرانک کاپرا.