جین هیگن

جین هیگن (با نام اصلی جین شیرلی ورهیگن، ۳ اوت ۱۹۲۳ – ۲۹ اوت ۱۹۷۷) بازیگر آمریکایی بود که بیشتر برای بازی در نقش لینا لامونت در آواز در باران (۱۹۵۲) شناخته می‌شد، نقشی که برای آن نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. هیگن همچنین سه بار برای نقش مارگارت ویلیامز (۱۹۵۳–۵۶) در سریال تلویزیونی جا جایی برای ددی، نامزد دریافت جایزه امی در بخش بهترین بازیگر نقش مکمل زن در یک سریال کمدی شد.

اولین حضور او در سینما به عنوان یک زن اغواگر کمدی در فیلم کلاسیک آدمز ریب (۱۹۴۹) ساخته جورج کوکور، با بازی اسپنسر ترسی و کاترین هپبورن بود. فیلم جنگل آسفالت (۱۹۵۰) اولین نقش اصلی را برای هیگن در کنار استرلینگ هیدن فراهم کرد. هیگن برای بازی در نقش «دال» کانور، زنی که تا پایان تلخ در کنار جنایتکاری به نام دیک می‌ماند، نقدهای بسیار مثبتی دریافت کرد. او همچنین در فیلم نوآر خیابان جانبی (۱۹۵۰) در نقش دوست‌دختر مخلص اما نه چندان باهوشِ یک گانگستر، ظاهر شد.

هیگن بیشتر برای بازی کمدی خود در آواز در باران در نقش لینا لامونت، ستاره مغرور و بی‌استعداد سینمای صامت، به یاد آورده می‌شود. او برای این بازی به‌یادماندنی، نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد.

تا سال ۱۹۵۳، او به گروه بازیگران کمدی تلویزیونی جا جایی برای ددی پیوست. هیگن برای ایفای نقش اولین همسر دنی توماس، سه بار نامزد جایزه امی شد، اما پس از سه فصل، از این نقش ناراضی شد و سریال را ترک کرد. گفته می‌شود توماس که تهیه‌کننده این نمایش نیز بود، از ترک سریال موفق توسط هیگن راضی نبود و به جای انتخاب بازیگری جدید، شخصیت او را در داستان کشتند. این اولین شخصیت تلویزیونی بود که در یک کمدی خانوادگی کشته می‌شد. یک سال بعد، مارجوری لرد به عنوان دومین همسر دنی انتخاب شد و در ادامه سریال، بازی در مقابل توماس را با موفقیت انجام داد.

در سال ۱۹۵۷، هیگن در اپیزودی از سریال اریک هیچکاک ارائه می‌دهد با عنوان طناب کافی برای دو نفر، در نقش زنی ظاهر شد که دو سارق را که سعی دارند پول‌های دزدیده شده را از یک معدن در بیابان بازیابی کنند، همراهی می‌کند. او سپس در سال ۱۹۶۰ در اپیزود زمانی که یک شوالیه بود در مجموعه داستان‌های تلویزیونی نمایش دوپونت با بازی جون آلیسون، در نقش الیزابت ظاهر شد؛ و سال بعد در اپیزود اندی و زن سرعت‌گیر در سریال نمایش اندی گریفیف، به عنوان بازیگر مهمان حضور یافت.

اگرچه او حضورهای مهمان مکرری در سریال‌های مختلف تلویزیونی داشت، اما نتوانست حرفه سینمایی خود را در نقش‌های اصلی با موفقیت از سر بگیرد. هیگن پس از بازی در کنار فرد مک‌مرای در کمدی دیزنی سگ پشمالو (۱۹۵۹)، در ادامه دوران فعالیت خود نقش‌های مکمل بازی کرد، مانند نقش مارگریت لِ‌هند، منشی شخصی فرانکلین دلانو روزولت در طلوع خورشید در کمپوبلو (۱۹۶۰)، و دوست بت دیویس در زنگ خطر (۱۹۶۴). در دهه ۱۹۶۰، سلامتی هیگن رو به وخامت رفت و او سال‌های بسیاری را در بیمارستان یا تحت مراقبت‌های پزشکی گذراند. مدتی بعد، در سال ۱۹۷۶، او با بازی در نقش‌های مکمل در اپیزودهایی از سریال‌های تلویزیونی استارسکی و هاچ و خیابان‌های سانفرانسیسکو، نوعی بازگشت به کار داشت. با این حال، آخرین حضور بازیگری او در سال بعد در فیلم تلویزیونی اسکندر: روی دیگر سپیده‌دم بود.