پل شرادر

پل جوزف شرادر (زاده ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۶)، فیلمنامه‌نویس، کارگردان و منتقد فیلم آمریکایی است. او نخستین بار برای نوشتن فیلمنامه راننده تاکسی (۱۹۷۶) اثر مارتین اسکورسیزی شناخته شد. او بعدها همکاری خود با اسکورسیزی را با نوشتن یا هم‌نویسی فیلم‌های گاو خشمگین (۱۹۸۰)، آخرین وسوسه مسیح (۱۹۸۸) و آوردن مرده‌ها (۱۹۹۹) ادامه داد. شرادر همچنین به عنوان کارگردان فعالیت گسترده‌ای داشته است: ۲۳ فیلم او شامل کارگران یقه آبی (۱۹۷۸)، هاردکور (۱۹۷۹)، جیگولوی آمریکایی (۱۹۸۰)، میشیما: زندگی در چهار فصل (۱۹۸۵)، خواب سبک (۱۹۹۲)، مبتلا (۱۹۹۷) و اولین اصلاح‌شده (۲۰۱۷) است که آخرین مورد، نخستین نامزدی اسکار او را برای وی به ارمغان آورد. آثار شرادر مکرراً داستان‌های «مردی در اتاق» را به تصویر می‌کشند که در آن‌ها مردان منزوی و پریشان با یک بحران وجودی روبرو هستند.

شرادر که در خانواده‌ای سخت‌گیر کالوینیست بزرگ شده است، پیش از دنبال کردن مطالعات فیلم در یو‌سی‌ال‌ای (UCLA) با تشویق پلین کائل، منتقد فیلم، در کالج کالوین تحصیل کرد. او سپس به عنوان پژوهشگر و منتقد فیلم فعالیت کرد و پیش از انتقال به فیلمنامه‌نویسی در سال ۱۹۷۴، کتاب سبک متعالی در فیلم: اوزو، برسون، درایر (۱۹۷۲) را منتشر کرد. موفقیت راننده تاکسی در سال ۱۹۷۶ توجه بیشتری را به آثار او جلب کرد و شرادر کارگردانی فیلم‌های خودش را، با شروع از کارگران یقه آبی (هم‌نویسی شده با برادرش، لئونارد شرادر) آغاز کرد. شرادر سه فیلم اخیر خود را به عنوان یک سه‌گانه غیررسمی توصیف کرده است: اولین اصلاح‌شده (۲۰۱۷)، حساب‌گر کارت (۲۰۲۱) و باغباندار اصلی (۲۰۲۲).