وینس بارنت

وینس بارنت (۴ ژوئیه ۱۹۰۲ – ۱۰ اوت ۱۹۷۷) بازیگر سینما و تلویزیون آمریکا بود. او در ابتدا در تئاتر فعالیت می‌کرد.

فعالیت اولیه بارنت در هالیوود به عنوان فیلم‌نامه‌نویس بود و برای فیلم‌های دو روله‌ی اواخر دهه ۱۹۲۰ فیلم‌نامه می‌نوشت. او از سال ۱۹۳۰ بازی در فیلم‌ها را آغاز کرد و نقش‌های کمدی کوتاه و نقش‌های مکمل متعددی را ایفا نمود. یکی از نقش‌های سینمایی قابل‌تر او، نقش «منشی» گانگستر احمق و بی‌سواد در صورت‌زخمی (۱۹۳۲) بود. از جمله نقش‌های اولیه او که مورد تحسین قرار گرفتند، فراتر از صورت‌زخمی، می‌توان به قفس بزرگ (۱۹۳۳)، شاهزاده‌ی سی روزه (۱۹۳۴) و شاهزاده اوهارا (۱۹۳۵) اشاره کرد.

در سال‌های بعد، بارنت نقش‌های جدی بازی می‌کرد که اغلب نقش مردان کوچک و پردردسر، مرده‌شورها، سرایداران، بارمن‌ها و مست‌ها در فیلم‌هایی از ژانر فیلم‌نوآر (قاتلان، ۱۹۴۶) تا وسترن (تفنگ اسپرینگ‌فیلد، ۱۹۵۲) بود. او حضور مطلوبی در کمدی‌های «بی» و فیلم‌های معمایی داشت: مثلاً به عنوان گانگسترهای سبک رانی، در دزدی داماد (۱۹۴۳)، دختر کوچک برادوی (۱۹۴۷) و بچه‌های گاس‌هاوز که به غرب می‌روند (۱۹۴۷)، و به‌ویژه به عنوان دستیار پرشور تام کانوی در آلیبی فالکون (۱۹۴۶).

پس از جنگ جهانی دوم، با توجه به اینکه استودیوهای هالیوود فیلم‌های کمتری می‌ساختند، بارنت به چهره‌ای آشنا در تلویزیون تبدیل شد.