فورتونیو بونانووا

فورتونیو بونانووا، نام مستعار ژوزپ لوئیس مول، (زاده ۱۳ ژانویه ۱۸۹۵ – ۲ آوریل ۱۹۶۹) خواننده باریتون اسپانیایی و بازیگر فیلم، تئاتر و تلویزیون بود. او گه‌گاه به‌عنوان تهیه‌کننده و کارگردان نیز فعالیت می‌کرد.

به گفته لوئیس فابرگاس کویشارت، نام مستعار فورتونیو بونانووا به تمایل او برای جست‌وجوی ثروت و عشقش به محله بونانووا در زادگاهش پالما اشاره داشت.

او در جوانی، با نام اصلی خود، اپراتور حرفه‌ای تلگراف بود. وی موسیقی را نزد جوواکینی ایتالیایی آموخت. در سال ۱۹۲۱، او برای نخستین بار به‌عنوان خواننده در اپرای تان‌هایوزر در تئاتر پرینسیپال پالما ایفای نقش کرد. در همان سال، او همراه با گروهی از روشنفکران مایورکایی و خورخه لوئیس بورخس (که برای مدت کوتاهی همراه با والدین و خواهرش در مایورکا زندگی می‌کرد)، با استفاده از نام فورتونیو بونانووا، مانیفست اولتراایست را امضا کرد.

همچنین در سال ۱۹۲۱، او در فیلم صامت دون خوان تنوریو ساخته برادران بانیوس ظاهر شد که سال بعد در نیویورک و هالیوود اکران شد. او بعدها در سال ۱۹۲۴ نسخه دون خوان خودش را کارگردانی کرد.

در سال ۱۹۲۷، او در فیلم عشق سونیا به کارگردانی آلبرت پارکر با بازی گلوریا سوانسون بازی کرد. در سال ۱۹۳۲، او نقش‌های کوتاهی در تولیدات هالیوودی با بازی جوان بنت و مری استور داشت. در همان دوره، او در نیویورک در چندین اپرا و همچنین در زارزوئل‌های لکانسیون دل اولویدو، لا دوکسا دل تبارین، لوس گاویلان‌س و لا مونتریا ظاهر شد. در سال ۱۹۳۴، او به اسپانیا بازگشت و در فیلم فرد مفقود شده نوشته و کارگردانی آنتونیو گراسیانی، نقش مهمی ایفا کرد. در سال ۱۹۳۵، او در فیلم مرد قدرتمند به کارگردانی ماکسیمو نوسیک، بازیگری و آواز خواند.

در سال ۱۹۳۶، با آغاز جنگ داخلی اسپانیا، او به ایالات متحده بازگشت و در فیلمی به نام کاپیتان تورمنتا به کارگردانی جولز برنهاردت، نقش کاپیتان بیل را بازی کرد. پس از آن، به‌ویژه پس از سال ۱۹۴۰، مجموعه‌ای از نقش‌های بازیگری و آوازگریِ رو به رشد، عمدتاً در فیلم‌های انگلیسی‌زبان، در پی داشت. از جمله نقش‌های او می‌توان به سیگنور ماتیست، مربی اپرای سوزان الکساندر کین در همشهری کین (۱۹۴۱)؛ ژنرال سباستیانو در پنج گور برای قاهره (۱۹۴۳)؛ دون میگل در قوی سیاه (۱۹۴۲)؛ فرناندو در برای که ناقوس به صدا در می‌آید (۱۹۴۳)؛ سام گارلوپیس در غرامت مضاعف (۱۹۴۴)؛ و کریستف کلمبِ آوازخوان در از اینجا به کجا می‌رویم؟ اشاره کرد. او طی چندین دهه بعد، به ایفای نقش‌های مختلف در قالب نقش‌های مکمل ادامه داد.