فرانک اورث

فرانک اورث بازیگر آمریکایی بود که در فیلادلفیا متولد شد. او احتمالاً بیشتر برای ایفای نقش بازرس فارادی در سریال تلویزیونی بوستون بلکی (۱۹۵۱-۱۹۵۳) شناخته می‌شود. تا سال ۱۸۹۷، اورث به همراه همسرش، آن کودی، در نمایش‌های وودویل در برنامه‌ای به نام «کودی و اورث» اجرا می‌کرد. در سال ۱۹۰۹، او به ترانه‌سرایی روی آورد و آهنگ‌هایی نظیر «زنگ تلفن به صدا درآمد» و «عزیزم، مرا در پیاده‌رو ملاقات کن» را نوشت. اولین برخورد او با فیلم‌های سینمایی در سال ۱۹۲۸ بود، زمانی که بخشی از اولین فیلم‌های کوتاه با صدا و به زبان‌های خارجی بود که وارنر برادرز تولید کرد. او و همسرش در اوایل دهه ۱۹۳۰ نیز با هم در مجموعه‌ای از کمدی‌های دو رلی ظاهر شدند. اولین نقش مهم اورث در فیلم وسترن پرایری تاندر اثر دیک فوران در سال ۱۹۳۷ بود. از آن پس، او اغلب در نقش متصدی بار، داروساز و فروشنده خواربارفروشی، و همیشه با ظاهری کاملاً ایرلندی انتخاب می‌شد. او در مجموعه فیلم‌های دکتر کیلدر و همچنین در مجموعه نانسی در در نقش افسر گیج تویدی، نقش‌های تکرارشونده‌ای داشت. از جمله نقش‌های بهتر او می‌توان به مرد روزنامه‌ای که کری گرانت در اوایل فیلم منشی همه‌کاره او با او تماس می‌گیرد، یکی از چهار نفر خواننده آهنگ «گری اوون» در آن‌ها با چکمه‌هایشان مردند (که با این کار ایده مرتبط کردن آن آهنگ با سواره‌نظام هفتم را به ارول فلین در نقش ژنرال کاستر داد)، و نقش مرد کوچکی که در فیلم حمله سرهنگ افینگام تابلویی با متن «پایان نزدیک است» را حمل می‌کند، اشاره کرد. با این حال، اورث احتمالاً بیشتر برای ایفای نقش بازرس فارادی در سریال تلویزیونی بوستون بلکی (۱۹۵۱-۱۹۵۳) به یاد آورده می‌شود. اورث مردی کوتاه، چاق و گردصورت بود که اغلب سیگار برگ می‌کشید؛ او در نقش فارادی از عینک‌های چهارچوب تیره خودش استفاده می‌کرد، هرچند در فیلم‌های بلند به‌ندرت این کار را انجام می‌داد. در سال ۱۹۵۹، اورث پس از جراحی گلو از دنیای نمایش بازنشسته شد. همسر او پس از حدود پنجاه سال زندگی مشترک، در سال ۱۹۶۱ درگذشت. اورث در ۱۷ مارس ۱۹۶۲ درگذشت. او در گورستان فارست لون در هالیوود هیلز در کنار همسرش دفن شده است.