الیزابت هارور

بتی لوئیز فوس در روزهای پایانی جنگ جهانی اول در آلامدا، کالیفرنیا، در کشوری که گرفتار همه‌گیری آنفولانزا بود، زاده شد. در عرض شش هفته، مادرش درگذشت، پدرش دچار فروپاشی عصبی شد و بستگان نیز مسئولیت مراقبت از او را به یکدیگر واگذار کردند. از آنجا که تصور می‌شد نوزادان عامل جذب آنفولانای مرگبار هستند، بتی در نهایت به یتیم‌خانه‌ای در سانفرانسیسکو سپرده شد و بعدها توسط مهاجران اسکاتلندی، ویلیام و جسی هارور، به فرزندخواندگی پذیرفته شد و در برکلی و لس‌آنجلس بزرگ شد. در دوران رکود بزرگ، حقوق پدرخوانده‌اش نصف شد و مادرخوانده‌اش تصمیم گرفت بتی را از مدرسه بیرون بیاورد و برای شروع دوران بازیگری به هالیوود ببرد. بتی فوس پس از امتحان کردن چندین شخصیت نمایشی با امید به تأثیرگذاری بر کسی در این صنعت، در نهایت هویت الیزابت هارور را برگزید. الیزابت هارور در «بکی شارپ» (۱۹۳۵)، اولین فیلم رنگی بلند، در سال ۱۹۳۵ ظاهر شد. او در دهه‌های بعدی در صدها تولیدات رادیویی، تلویزیونی، سینمایی و تئاتری حضور داشت که برجسته‌ترین آن‌ها «شهامت واقعی» (۱۹۶۹) بود. در سال ۱۹۴۲، هارور با هری سیبولد، دانشجوی دانشکده افسری نیروی هوایی که در کلاس پنجم با او آشنا شده بود، ازدواج کرد. دختر آن‌ها، بازیگر، سوزان سی‌فورث هیز، در سال ۱۹۴۳ متولد شد. همسر او حتی پیش از آن به جنگ فراخوانده شده بود و ازدواج آن‌ها متعاقباً دوام نیاورد. تا دهه ۱۹۷۰، الیزابت هارور با ویلیام جی. بل، نویسنده سریال‌های عامیانه، آشنا شد و در نهایت دوران نویسندگی خود را آغاز کرد و از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰ نویسنده ارشد «روزهای زندگی ما» (۱۹۶۵) شد. او در دهه ۱۹۸۰ برای سریال «جوان و بی‌قرار» (۱۹۷۳) اثر بل مشغول به نویسندگی شد. آخرین دوره نویسندگی او در سال ۱۹۹۱ برای سریال عامیانه کوتاه‌مدت «نسل‌ها» (۱۹۸۹) بود. در سال ۲۰۰۳، در حالی که شیمی‌درمانی می‌کرد، نقش برجسته‌ای به صورت محدود در نقش شارلوت رمزی در «جوان و بی‌قرار» (۱۹۷۳) ایفا کرد. او مدت کوتاهی پس از آن در سن ۸۵ سالگی درگذشت.