گوردون میچل

گوردون میچل با نام اصلی چارلز پندلتون در کلرادو متولد شد و در جنگ جهانی دوم و جنگ کره (که در طول آن برای مدت کوتاهی اسیر جنگی بود) در خدمت کشورش بود. او پس از آن به عنوان معلم در مدرسه‌های مناطق مرکزی کالیفرنیا کار کرد و به‌شدت درگیر تناسب اندام و بدنسازی شد. او با جو گلد (از باشگاه گلدز گیم) دوست شد و به گروه کمدی مِی وست ملحق شد تا به‌عنوان یکی از «مردان نیرومند» او، او را به روی صحنه و از آن پایین ببرد. در این دوران، او به‌عنوان هنرور در چندین فیلم هالیوودی از جمله لیل ابنر، دشمن زیر، و ده فرمانده (که در آن او و جو گلد، موسی را با زنجیر به دربار رمزی می‌آورند) مورد تقاضا بود. هنگامی که تب فیلم‌های پپلوم در ایتالیا آغاز شد و استیو ریوز، هم‌صاحب‌نامه‌ی او در ستاره‌های «ماسل بیچ»، به ستاره‌ای بزرگ تبدیل شد، گوردون نیز (همراه با رج پارک، مارک فارست، برد هریس، میکی هارگیتی و ریچارد هریس) به‌همین ترتیب وارد این موج شد و برای یافتن شهرت و موقعیت‌های مالی بهتر به ایتالیا رفت.

میچل به لطف ظاهر غیرمتعارفش (چشم‌های کوچک و نافذ و صورت استخوانی) و اشتیاقش به کار، یکی از پرتقاضاترین بازیگران در موج فیلم‌های شمشیر و صندل ایتالیا در اوایل دهه ۶۰ شد و با چندین کارگردان برجسته از جمله مارینو جیرولامی، آلبرتو د مارتینو و میکله لوپو همکاری کرد. برخلاف بیشتر هم‌دورانش که با پایان یافتن دوران اوج این ژانر ایتالیا را ترک کردند، میچل ماند تا نقش شرورها را در آثار متعدد وسترن اسپگتی، جالو، فیلم‌های جنگی و علمی-تخیلی بازی کند. او در این دوران نقش کوچک اما کلیدی در فیلم بازتاب‌هایی در چشم طلایی (۱۹۶۷) با بازی الیزابت تیلور و مارلون براندو داشت، هرچند شاید معتبرترین نقش او نقش فرد رذلی باشد که به دو شخصیت اصلی کمک می‌کند تا نجیب‌زاده را در فیلم ساتیریکون (۱۹۶۹) اثر فلینی بدزدند. میچل از پول اضافی خود برای خرید و ساخت استودیوی فیلمسازی خود (استودیوهای کیو) استفاده کرد که به‌تنهایی در خارج از رم بنا کرد. این استودیو عمدتاً بلااستفاده ماند، مگر توسط دموفیلو فیدانی، کارگردان فیلم‌های بسیار کم‌هزینه، که اغلب میچل را نیز در فیلم‌هایش به کار می‌گرفت.

در اواخر دهه ۱۹۸۰، زمانی که صنعت فیلم‌های ژانر ایتالیا اساساً با خودویرانگری مواجه شد و حتی در بازار اجاره ویدئو نیز قادر به رقابت با فیلم‌های آمریکایی نبود، میچل چمدان‌هایش را بست و به کالیفرنیا بازگشت. پس از بازگشت به خانه، او دوباره با دوست قدیمی‌اش جو گلد متحد شد تا مدیریت ورلد گیم را بر عهده بگیرد که میچل در آن به‌عنوان مدیر ارشد عملیات فعالیت می‌کرد و در طبقه بالای دفتر مرکزی آن در مارینا دل ری زندگی می‌کرد. میچل که سال‌ها صرفاً برای تفریح به بازی در فیلم‌های کم‌هزینه ادامه داد، در سال ۲۰۰۳ در سن ۸۰ سالگی در خواب درگذشت. آرنولد شوارزنگر که درست روز قبل از آن، در انتخابات فراخوان کالیفرنیا پیروز شده بود، از برنامه پرمشغله خود زمان گذاشت تا در مراسم یادبود میچل در دفتر مرکزی ورلد گیم، در کنار بسیاری دیگر از بدنسازانی که میچل را عامل ورودشان به این حرفه می‌دانستند، حضور یابد.