لورن تاتل

لورن تاتل (۲۹ آگوست ۱۹۰۷، پلنت لیک، ایندیانا - ۲۸ مه ۱۹۸۶، انسینو، کالیفرنیا) بازیگر نقش‌های مکمل بود که مسیر حرفه‌ای خود را از وودویل به رادیو و سپس به فیلم و تلویزیون پیمود. ماندگارترین تأثیر او به عنوان یکی از تطبیق‌پذیرترین بازیگران رادیوهای شبکه‌ای بود. او که اغلب در هفته در ۱۵ برنامه از جمله کمدی، درام، هیجان‌انگیز، سریال‌های عامیانه و درام‌های جنایی حضور داشت، به عنوان بانوی اول رادیو شناخته شد.

بهشت تنها می‌داند (۱۹۴۷) نخستین فیلم او بود. او در ادامه در فیلم‌های دیگری همچون مکبث (۱۹۴۸) اثر اورسون ولز، آقای بلندینگز خانه‌ی رویاهایش را می‌سازد (۱۹۴۸) و روانی (۱۹۶۰) ساخته آلفرد هیچکاک (در نقش همسر کلانتر چمبرز) ایفای نقش کرد. او در فیلم زحمت تقلا نکن (۱۹۵۲) نقش مادری را بازی کرد که به مریلین مونروِ پریشان اجازه می‌دهد از دخترش مراقبت کند. سال بعد، او بار دیگر در کنار مریلین در فیلم نیاگارا در نقش خانم کترینگ ظاهر شد. او یک بار نقش اصلی را در فیلم نسل قاتل ما بارکر (۱۹۶۰) بازی کرد. او نقش مادربزرگ پاسر را در سه‌گانه‌ی اصلی فیلمی با عنوان قد علم کن بازی کرد و همچنین در فیلم‌های ترسناک مانند مانیتو (۱۹۷۸) با بازی تونی کورتیس حضور داشت. آخرین نقش سینمایی او در فیلم وصیت (۱۹۸۳) بود. تاتل با بیش از ۱۰۰ حضور از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۶، اغلب در نقش یک آدم کنجکاو و فضول، به چهره‌ای آشنا برای میلیون‌ها بیننده تلویزیون تبدیل شد. تاتل در تلویزیون و فیلم‌ها، نقش‌های خود را در الگوی میان زن‌ها/مادرهای دانا و مهربان یا ماتریان‌های تندخو خلاصه می‌کرد. او برای مخاطبان اوایل دوران تلویزیون، در نقش همسر/مادر، لاوینیا (وینی) دی در زندگی با پدر (۱۹۵۳–۱۹۵۵) شناخته‌شده بود. هدا هاپر، ستون‌نویس، انتخاب لئون ایمز برای نقش پدر و تاتل برای نقش مادر را «چیزی که من انتخاب بازیگری ۲۲ عیار با دو آمریکایی تمام‌عیار می‌دانم» نامید.