چارلز لدرر

چارلز لدرر (۳۱ دسامبر ۱۹۰۶ – ۵ مارس ۱۹۷۶) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان آمریکایی بود. او در خانواده‌ای برجسته در حوزه تئاتر در نیویورک متولد شد و پس از طلاق والدینش، توسط عمه‌اش ماریون دیویز، معشوقه ویلیام راندولف هرستِ ناشر روزنامه‌ها، در کالیفرنیا بزرگ شد. او که از کودکی نابغه بود، در ۱۳ سالگی وارد دانشگاه شد، اما پس از چند سال تحصیل را رها کرد تا به عنوان روزنامه‌نگار در روزنامه‌های هرست مشغول به کار شود.

لدرر به‌خاطر اقتباس‌های کمدی و گزنده و فیلم‌نامه‌های مشترک خود در دهه ۱۹۴۰ و اوایل دهه ۱۹۵۰ شناخته می‌شود. فیلم‌نامه‌های او مکرراً به تأثیرات فاسدکننده ثروت و قدرت می‌پرداختند. نویسندگی کمدی او در میان بهترین‌های آن دوره محسوب می‌شد و او به همراه دوستان نویسنده‌اش، بن هکت و هرمن مانکیویچ، از مشارکت‌کنندگان اصلی در ژانر سینمایی موسوم به «کمدی اسکروبال» بود.

از جمله فیلم‌نامه‌های برجسته‌ای که او نوشته یا در نوشتن آن‌ها مشارکت داشته، می‌توان به صفحه نخست (۱۹۳۱)، دختر جمعه (۱۹۴۰) که مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، بلوندها را ترجیح می‌دهند (۱۹۵۳)، روح سنت لویی (۱۹۵۷)، یازده یار اوشن (۱۹۶۰) و شورش بر کشتی بونتی (۱۹۶۲) اشاره کرد.

او به همراه بن هکت، فیلم‌نامه اصلی بوسه مرگ را نوشت که قرار بود اولین حضور تکان‌دهنده ریچارد ویدمار را به عنوان یک قاتل روان‌پریش با خنده‌ای ریز نشان دهد. علاوه بر این، او فیلم هرگز چیز کوچکی را دوست نداشته باش (۱۹۵۹) را که اقتباسی از نمایشنامه مکسول اندرسون و روبن مامولیان بود و جیمز کاگنی در آن بازی می‌کرد، نوشت و کارگردانی کرد. روح سنت لویی آخرین اثر سینمایی مهم لدرر بود. فیلم‌هایی که پس از آن ساخته شدند، عمدتاً برای نمایش توانایی‌های ستارگان مطرح بود.

در سال ۱۹۵۴، او برای نمایش موزیکال برادوی کیسمت، سه جایزه تونی دریافت کرد: بهترین تهیه‌کننده (موزیکال)، بهترین نویسنده (موزیکال) به همراه لوتِر دیویس، و به‌عنوان نویسنده مشترک کتاب که با مشارکت چندین همکار، در برد گفتن این اثر در بخش بهترین موزیکال نقش داشت.