فی داناوی

دوروتی فی داناوی (زاده ۱۴ ژانویه ۱۹۴۱)، بازیگر آمریکایی است. او برنده جوایزی همچون جایزه اسکار، سه گلدن گلوب و یک جایزه فیلم بفتا است.

دوران حرفه‌ای او در اوایل دهه ۱۹۶۰ روی صحنه برادوی آغاز شد. او نخستین حضور خود در سینما را در فیلم «اتفاق» (۱۹۶۷) تجربه کرد و در همان سال با ایفای نقش بانی پارکر، شخصیت یاغی در فیلم «بانی و کلاید» ساخته آرتور پن، که اولین نامزدی اسکار را برای او به ارمغان آورد، به شهرت رسید. از برجسته‌ترین فیلم‌های او می‌توان به فیلم کمدی-جرمی «حادثه توماس کراون» (۱۹۶۸)، درام «تنظیم» (۱۹۶۹)، وسترن بازنگری‌شده «مرد کوچک بزرگ» (۱۹۷۰)، اقتباسی از اثر کلاسیک الکساندر دوما یعنی «سه مرد تفنگدار» (۱۹۷۳)، معمای نئو-نوآر «محله چینی‌ها» (۱۹۷۴) که دومین نامزدی اسکار را برای او به همراه داشت، درام-اکشن بلای طبیعی «کوه ایستاده» (۱۹۷۴)، تریلر سیاسی «سه روز کندور» (۱۹۷۵)، هجو «شبکه» (۱۹۷۶) که برای آن جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را از آن خود کرد، و تریلر «چشمان لورا مارس» (۱۹۷۸) اشاره کرد.

دوران حرفه‌ای او در سال‌های بعد به سمت نقش‌های پخته‌تر و نقش‌های مکمل متمایل شد که اغلب در فیلم‌های مستقل بود؛ این روند با ایفای نقش بحث‌برانگیز او در نقش جوآن کرافورد در فیلم «مامان عزیز» (۱۹۸۱) آغاز شد. از دیگر فیلم‌های برجسته‌ای که در آن‌ها بازی کرده است می‌توان به «مگس مست» (۱۹۸۷)، «داستان خدمتکار» (۱۹۹۰)، «رویای آریزونا» (۱۹۹۴)، «دون ژوان دمارکو» (۱۹۹۵)، «غروب گلدها» (۱۹۹۷)، «جیا» (۱۹۹۸) و «قوانین جذب» (۲۰۰۲) اشاره کرد. داناوی همچنین در چندین نمایش تئاتر از جمله «مردی برای تمام فصول» (۱۹۶۱–۶۳)، «پس از سقوط» (۱۹۶۴)، «بز هوگان» (۱۹۶۵–۶۷) و «اتوبان اشتیاق» (۱۹۷۳) روی صحنه رفته و برای ایفای نقش ماری کالاس، خواننده اپرا، در نمایش «استاد» (۱۹۹۶) برنده جایزه سارا سیدونز شد.