مارلون براندو

مارلون براندو جونیور (۳ آوریل ۱۹۲۴ – ۱ جولای ۲۰۰۴) بازیگر آمریکایی بود. او که یکی از تأثیرگذارترین بازیگران قرن بیستم محسوب می‌شود، در طول دوران حرفه‌ای شش‌دهه‌ای خود جوایز متعددی از جمله دو جایزه اسکار، دو جایزه گلدن گلوب و سه جایزه بفتا دریافت کرد. براندو همچنین فعالِ بسیاری از جنبش‌ها، به‌ویژه جنبش حقوق مدنی و جنبش‌های مختلف بومیان آمریکا بود. او که در دهه ۱۹۴۰ نزد استلا ادلر آموزش دیده بود، به‌عنوان یکی از نخستین بازیگرانی شناخته می‌شود که سیستم بازیگری استانیسلاوسکی و متد بازیگری (برگرفته از سیستم استانیسلاوسکی) را به مخاطبان عام معرفی کرد.

او در ابتدا با بازخوانی نقش استنلی کووالسکی در اقتباس سینمایی فیلم «اتوبوسی به نام هوس» (۱۹۵۱) برگرفته از نمایشنامه تنسی ویلیامز، که پیش‌تر نقش آن را در برادوی با موفقیت ایفا کرده بود، مورد تحسین قرار گرفت و نخستین نامزد جایزه اسکار خود در بخش بهترین بازیگر نقش اول مرد را کسب کرد. او در ادامه برای بازی در نقش تری مالوی در «در بارانداز» مورد تمجید بیشتری قرار گرفت و نخستین جایزه اسکار و گلدن گلوب خود را از آن طریق دریافت کرد؛ همچنین تصویر او در نقش جانی استرابلر، رهبر شورشی بانگ موتورسواران در «سرکش»، به تصویری ماندگار در فرهنگ عامه تبدیل شد. براندو برای ایفای نقش امیلیانو زاپاتا در «زاپتا زنده باد!» (۱۹۵۲)، مارک آنتونی در اقتباس سینمایی فیلم «ولیو سزار» (۱۹۵۳) ساخته جوزف ال. منکیویچ از اثر شکسپیر، و سروان نیروی هوایی، لوید گروور در «سایونارا» (۱۹۵۷) — اقتباسی از رمان سال ۱۹۵۴ جیمز اِی. میشنر — نامزد جایزه اسکار شد.

در دهه ۱۹۶۰، دوران حرفه‌ای براندو با افول تجاری و انتقادی مواجه شد. او کارگردانی و بازی در وسترن کالت «جک‌های تک‌چشم» را بر عهده داشت که از نظر منتقدان و تجاری شکست خورد و پس از آن، مجموعه‌ای از شکست‌های قابل توجه در گیشه را تجربه کرد که با «شورش بر روی بونتی» (۱۹۶۲) آغاز شد. پس از ده سال دوران کم‌فروغ، او پذیرفت تا برای نقش ویتو کورلئونه در «پدرخوانده» (۱۹۷۲) ساخته فرانسیس فورد کوپولا، تست بازیگری بدهد. او نقش را از آن خود کرد و متعاقباً برای بازی‌ای که منتقدان یکی از بزرگ‌ترین بازی‌های او می‌دانند، دومین جایزه اسکار و گلدن گلوب خود را دریافت کرد. او به دلیل ادعای بدرفتاری و تصویرسازی نادرست هالیوود از بومیان آمریکا، از دریافت جایزه اسکار خودداری کرد. «پدرخوانده» یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های تمام دوران بود و براندو در کنار بازیِ نامزد اسکار خود در «تانگوی آخر در پاریس» (۱۹۷۲)، جایگاه خود را در میان ستارگان تراز اول گیشه دوباره بازیافت.

پس از وقفه‌ای در اوایل دهه ۱۹۷۰، براندو پیش از آنکه نُه سال از بازیگری در فیلم‌ها فاصله بگیرد، به‌طور کلی از اینکه یک بازیگر نقش‌های مکمل با دستمزد بالا باشد، رضایت داشت؛ نقش‌هایی مانند جور-ال در «سوپرمن» (۱۹۷۸)، سرهنگ کورتز در «اینک آخرالزمان» (۱۹۷۹) و آدام استیفل در «فرمول» (۱۹۸۰).

طبق کتاب رکوردهای گینس، به براندو برای ۱۳ روز کار در فیلم «سوپرمن»، مبلغ بی‌سابقه ۳.۷ میلیون دلار (معادل ۱۶ میلیون دلار با احتساب تورم) و ۱۱.۷۵ درصد از سود خالص پرداخت شد.

مؤسسه فیلم آمریکا، براندو را در میان ستارگان مرد سینما که اولین حضور آن‌ها در سال ۱۹۵۰ یا پیش از آن بوده است، چهارمین ستاره بزرگ دانست. او یکی از تنها شش بازیگری بود که در سال ۱۹۹۹ در فهرست ۱۰۰ شخصیت مهم قرن توسط مجله تایم نام برده شد. در این فهرست، تایم همچنین براندو را به‌عنوان «بازیگر قرن» نامگذاری کرد.