جرالدین چاپلین

جرالدین لی چاپلین (زاده ۳۱ ژولای ۱۹۴۴)، بازیگر آمریکایی است. او دختر چارلی چاپلین، نخستین فرزند از هشت فرزند او از همسر چهارمش، اونا اونیل، است. او پس از آغاز فعالیت در رقص و مدلینگ، به بازیگری روی آورد و نخستین تجربه بازیگری خود به زبان انگلیسی را با ایفای نقش تونیا در فیلم دکتر ژیواگو (۱۹۶۵) ساخته دیوید لین تجربه کرد (نقشی که باعث شهرت او و نامزدی او برای جایزه گلدن گلوب شد).

او در سال ۱۹۶۷ با بازی در نمایش روبه‌رویی «روباه‌های کوچک» اثر لیلیان هلمن، نخستین تجربه بازیگری خود در برادوی را تجربه کرد و نقش ملکه نفرتتی، ملکه مصر باستان را در فیلم نفرتتی و اخناتون (۱۹۷۳) ساخته رائول آرایزا، در کنار صلاح ذوالفقار، بازیگر مشهور مصری، ایفا کرد. چاپلین برای بازی در فیلم نشویل (۱۹۷۵) ساخته رابرت آلتمن، نامزد دوم جایزه گلدن گلوب شد. او همچنین برای نقشی که در خوش‌آمدگویی به لس‌آنجلس (۱۹۷۶) ایفا کرد، نامزد جایزه بفتا شد. وی نقش مادربزرگش هانا چاپلین را در فیلم زندگی‌نامه چاپلین (۱۹۹۲) بازی کرد که برای آن سومین نامزدی خود را برای جایزه گلدن گلوب دریافت نمود. چاپلین در طیف گسترده‌ای از فیلم‌های اسپانیایی و فرانسوی که مورد تحسین منتقدان قرار گرفته‌اند، حضور داشته است. او در فیلم‌های «آن‌ها و دیگران» (۱۹۸۱)، «زندگی بستر گل‌های رز است» (۱۹۸۳) و فیلم‌های تجربی ژاک ریوت، یعنی «نورویت» (۱۹۷۶) و «عشق روی زمین» (۱۹۸۴) ایفای نقش کرده است.

او به مدت ۱۲ سال تا سال ۱۹۷۹ شریک زندگی کارگردان، کارلوس ساورا بود و در فیلم‌های او از جمله آنا و گرگ‌ها (۱۹۷۳)، پرواز کلاغ‌ها (۱۹۷۶)، الیسا، زندگی من (۱۹۷۷) و مامان صد سالش می‌شه (۱۹۷۹) بازی کرد. او برای نقش‌آفرینی در فیلم در شهر بدون مرز (۲۰۰۲) جایزه گوئیا را دریافت کرد و بار دیگر برای فیلم یتیم‌خانه (۲۰۰۷) نامزد شد. خدمات او به سینمای اسپانیا با اهدای مدال طلا توسط آکادمی هنر و علوم سینمایی اسپانیا در سال ۲۰۰۶ به اوج رسید.